Mijn ervaring met Neuritis Vestibularis (draaiduizeligheid)

Op een gewone dag werd ik zomaar overvallen door een extreme duizeligheid, dus ik naar de huisarts. Zij gaf mij een briefje waarop stond: “Neuritis Vestibularis”. Dat mocht ik zelf even opzoeken op thuisarts.nl. Maar wat ik op die website las was op geen enkele wijze zo heftig als waar ik doorheen ging.

“Het goede nieuws is dat het niet ernstig is. “ Ik hoor het de huisarts nog zeggen toen ze mij het briefje gaf. Ze had er wat mij betreft ook achteraan mogen zeggen: “Het slechte nieuws is dat er weinig over bekend is.”

Op thuisarts.nl las ik “Neuritis vestibularis is meestal binnen een week over”, dus ik appte optimistisch naar iedereen dat ik waarschijnlijk een week uit de roulatie was, maar daarna kon ik alles weer oppakken.

Niets was minder waar. Uiteindelijk heb ik wekenlang grotendeels plat gelegen. Heel internet heb ik afgezocht waarom het na een week nog niet over was. Toen ik contact zocht met andere lotgenoten, bleek dat het bij veel meer mensen een kwestie van maanden is. Maar omdat je dit nergens hoort, ga je zo aan jezelf twijfelen.

Bij mij duurde het traject tot volledig herstel vier maanden. Eén van de lastigste klachten vond ik (nadat de duizeligheid was weggezakt) dat mijn prikkelverwerking het niet meer goed deed. Een verjaardag of een bijeenkomst, ik kon dat nog helemaal niet aan.

Ik had het geluk dat mijn fysio verstand van duizeligheid had en mij er echt doorheen gecoacht heeft. Dat zij me keer op keer kon vertellen dat ik niet gek aan het worden was, maar dat deze aandoening extreem uitputtend is. Dat rust het enige is dat op je prioriteitenlijst moet staan.

Lees jij dit omdat jij hier nu ook doorheen gaat, dan zijn mijn tips: rust veel, vermijd prikkels en als je klem loopt: zoek dan iemand met ervaring met duizeligheidsklachten. Heel veel sterkte!

Lieve groetjes, Jisca

——————————————–

Omdat er zo weinig ervaringen online te lezen zijn, wijdt ik er een blog aan. Want ik weet nog té goed hoe heftig het was om hierdoor gevloerd te zijn.

31 replies on “Mijn ervaring met Neuritis Vestibularis (draaiduizeligheid)

  • Sonja

    Dat is raar, er bestaat daar wel een behandeling voor. Ik ben hiervoor 2x opgenomen in het ziekenhuis. Ik kon dan ook mijn ogen niet meer open doen en moest de hele tijd o ergeven omdat ik niet meer wist waar vloer of plafond was. Ik kreeg hoge dosissen medicijnen (medrol? Cortisone?). De eerste x zat ik 6 weken thuis, de tweede x 2 weken. Het belangrijkste is om zoveel mogelijk te bewegen wandelen zodat het andere evenwixhtsorgaan de taak kan overnemen.

    Beantwoorden
    • Shelby

      Sonja,

      Ook ik heb op 4 september mijn eerste aanval gekregen.
      Ik zat gewoon in mijn zetel een yoghurtje te eten om 16:30 uur. Plots begon alles te draaien, ik kreeg het verschrikkelijk warm en moest al mijn kledij uitgooien. Ademhaling moest ik echt onder controle houden, want ik voelde dat ik zou hyperventileren. Na enkele minuten begon ik enorm te braken. Om 22:30 uur was het nog steeds niet voorbij en heeft mijn vriend me richting het ziekenhuis gebracht aangezien ik ook nog eens 36 weken zwanger was.
      Toen ik 22 weken zwanger was kreeg ik de eerste aanval ‘s nachts in mijn bed. Toen is de ambulance me komen halen. Eens in het ziekenhuis zei mijn gynaecoloog dat het wss een paniekaanval was op de komende bevalling. Ik ben toen 1dag en 1 nacht opgenomen geweest en mocht terug naar huis. Thuis ben ik nog 2 dagen duizelig geweest en de derde dag was het over. Na mijn tweede opname nu bleef de duizeligheid thuis aanhouden. Ik kon het niet meer aan en heb 1 week later mijn huisarts opgebeld met de mededeling dat mijn klachten nog steeds niet over waren. Zij heeft me doorverwezen naar de NKO arts. Daar hebben ze dan eindelijk gezien dat het niet om een paniekaanval ging maar op neuritis vestibularis. Ook vertelden ze me zoals hierboven beschreven. Er is geen medicijn voor en je moet het uitzieken 🙁 Oefeningen kreeg ik wel mee. Wat een verschrikkelijke aandoening zeg. Ik ben op, mijn lichaam heeft precies geen geest meer. Ze vertelden me idd ook dat ik meteen mijn dagdagelijkse activiteit terug moest opnemen en zoveel mogelijk uit mijn zetel moest komen van zodra ik niet meer misselijk was en dus niet meer moest overgeven. Maar dit is makkelijk zeggen hoor. Ik moet mezelf bijeen rapen om toch maar 10 minuutjes te kunnen stappen. Morgen heb ik het 2 weken en de ergste duizeligheid is voorbij. Maar het blijft lastig en zie soms nog wazig, ook bij snelle hoofdbewegingen moet ik nog opletten. Met de wagen rijden lukt/durf ik ook nog niet. Tv kijken gaat ook niet en extreme geluiden kan ik niet verdragen. Ik had het gevoel bij sommige geluiden dat mijn hoofd ging ontploffen. Het is echt iets lastigs. Ik wens het mijn ergste vijand niet toe!! Morgen moet ik terug op consult, ik vraag het even na wat betreft de medicijnen. Al denk ik niet dat ze me die zullen geven, aangezien ik ondertussen dus ook 38 weken zwanger ben. Ik hoop dat ons kleintje nog even wil blijven zitten, want ik ben zo bang dat ik in deze situatie gewoon nog niet voor ons kleintje zal kunnen zorgen. En bedenk me ook hoe ik die bevalling in deze toestand moet aankunnen.

      Bedankt Jisca om deze blog te openen. Er is namelijk zo weinig over te vinden. De kleine lijnen kan je op internet terug vinden, maar iemand die het te pakken heeft beseft dat het veel erger is dan internet beschrijft. Er zijn zoveel moeilijke momenten en je ziet met perioden echt geen lichtje meer. Verschrikkelijk!

      Beantwoorden
      • Jisca

        Shelby heeft mij nog het volgende laten weten:
        ————————-
        Ik ben net terug van mijn consult bij NKO. Nagevraagd wat betreft medicijnen, maar die zijn er echt niet zeggen ze. Ze hebben opnieuw testen gedaan en hebben gezien dat mijn linker evenwichtsorgaan tussen de 63-83% is uitgevallen. De hersenen hebben maximum 6 weken nodig om dit herstel op te vangen. Dus ik heb er voor nog maximum 4 weken 😞 Hopelijk sneller natuurlijk. Maar 6 weken zou volgens heb het uiterste zijn. Ze kunnen me niet vertellen hoe ik het heb opgelopen. Daarvoor zouden ze een biopt moeten nemen van het evenwichtsorgaan, maar ze kunnen daar moeilijk aan en is veel te riskant. Binnen 5 weken moet ik terug op consult om te kijken of de hersenen het hebben overgenomen of als het evenwichtsorgaan zich herstelt heeft..

        Beantwoorden
  • Rochel

    Hi Jisca,
    Helaas heb ik precies het zelfde probleem. Paar weken geleden kreeg ik een eerste aanval die na enige uren gelukkig verdween. 1,5 week geleden weer een aanval gekregen tijdens het werken maar die verdween helaas niet meer. Gelijk naar huis gebracht en de volgende dag een bezoekje aan de huisarts. Deze kwam tot de conclusie dat ik aan beide oren een gehoorgang ontsteking had waarbij dus ook het evenwichtsorgaan aangedaan is. Met antibiothica druppels zou het wel beter moeten gaan. Toch na 5 dagen weer terug naar de huisarts gegaan omdat de duizeligheid niet weg is. Na wat vragen etc. schreef ze op een briefje Neuritis Vestibularis kijk maar even op thuisarts.nl daar staat het een en ander over het gene wat we denken dat het is. Nu 1,5 week later nog steeds last van duizelingen en veel hoofdpijn. Werken gaat helaas nog niet en word erg verdrietig van deze toestand. Ook gekeken voor eventuele oefeningen die ik zou kunnen doen. Ben zo blij dat ik deze blog gevonden heb na veel zoek werk. Geeft me toch een beetje hoop en houvast. Misschien heb jij nog tips? Of zou dit als nog een keer door de huisarts of KNO arts bekeken moeten worden…

    Beantwoorden
    • Jisca

      Dag Rochel, wat naar voor je!
      Toen ik het kreeg liep ik bij een fysio die veel verstand heeft van (draai)duizeligheid heeft en die heeft mij er echt doorheen gecoacht. Daar ben ik haar nog steeds zo dankbaar voor. Bij de huisarts vond ik geen gehoor, die vond zelfs een bezoek aan de KNO arts niet nodig. Misschien heb jij ook wel een fysio in de buurt met expertise in duizeligheid?

      Veel sterkte en beterschap!

      Beantwoorden
  • Cindy Van Horck

    Hallo Jisca,
    Een week geleden kreeg ik een aanval van duizeligheid.. En een paar minuten later begon ik over te geven. Ik kon mijn ogen niet open houden en had het bloed heet.. Ik ben van nature een koukleum dus mijn zoontje van 12 belde gelijk papa op zijn werk. Mijn man belde de huisarts en die belde mij weer.
    Liggend op mij zij stond ik de huisarts te woord. Mijn linkerhand tintelde en voelde net als mijn linkerbeen loodzwaar. De huisarts kwam met spoed. Ze regelde een ambulance. Ik kreeg een infuus en moest naar de brancard lopen. Zodra ik mijn hoofd op tilde begon ik onmiddellijk weer over te geven. Ik had geen kracht om te lopen en ze hebben met een paar man mij naar de brancard gebracht. Ik kreeg via het infuus medicijnen tegen de misselijkheid. De rit naar het ziekenhuis leek uren te duren. In het ziekenhuis werd er een CT scan gemaakt om een eventueel herseninfarct uit te sluiten. Op de CT scan was niks te zien en ik kreeg te horen dat ik neuritis Vestibular is had. De dosis medicijnen werd verhoogd en het misselijke gevoel verdween.
    Ik moest de volgende dag van de neuroloog mijn bed uit om te lopen. Maar ik kon niet lopen zonder ondersteuning.. Ik leek in een achtbaan te zitten. Toch mocht ik naar huis want zoals gezegd er is geen medicatie voor.
    Thuis gekomen kon ik niet zelfstandig lopen.. Wat was er met me aan de hand?? Ik werd bang en vertrouwde mijn eigen lichaam niet.. Na een paar dagen bedrust ging het iedere dag wat beter. Ik ben nu anderhalve week verder. Kan gelukkig zelfstandig lopen. Rechtop zitten gaat iedere dag beter maar bukken is nog steeds niet te doen. Tv kijken gaat ook steeds beter. Mijn hoofd bewegen is vermoeiend omdat ik meteen weer duizelig word.. Op internet staat zo mooi dat klachten binnen 3 tot 5 dagen over zijn.. Ik heb chronische bijholten ontsteking.. En ik ben bang dat ik ook van deze neuritis vestularis niet zomaar af ben. Ik wens iedereen veel sterkte maar ook begrip van buiten af toe.. Groetjes Cindy

    Beantwoorden
    • Jisca

      Dag Cindy,

      Poeh wat heftig zeg! Toch bedankt voor het delen. Hopelijk helpen dit soort ervaringsverhalen om begrip te kweken voor deze onhandige en zeer nare ziekte. Bij mij is het gelukkig niet meer terug gekomen, hopelijk ben jij er ook heel snel vanaf! Heel veel beterschap en sterkte!

      Groetjes, Jisca

      Beantwoorden
  • Cindy

    Hoi Jisca,
    Ik heb op Facebook een pagina gevonden over Neuritis Vestibularis. Weliswaar in het Engels maar zeer duidelijk uitgelegd wat het nu precies is en waar de klachten vandaan komen. Op deze pagina staat ook een filmpje met oefeningen die je zelf thuis kan doen. Ik heb veel baat hierbij.
    Groetjes Cindy

    Beantwoorden
  • Ingrid

    Hoi Jisca.Inderdaad fijn deze blog .Ook ik heb neuritis vestibularis en helaas kloppen de verhalen op internet echt niet.Anderhalf jaar geleden gekregen op het strand ,daarna een week platgelegen .Mijn man is fysio dus meteen gaan oefenen .Als restverschijnsel heb ik BPPD.Ik kon in het begin moeilijk lopen niet links en rechts kijken ,moeite met focus,vlug last van prikkels .Op dit moment nog steeds restklachten .Moeite om in het donker te lopen ,vlug moe ,oversteken in drukke situaties enz Ik werk in het onderwijs en dat lukt nog steeds niet.Mijn vertrouwen in mijn lijf is ook weg .Ik twijfelde ook aan mezelf want het zou al lang over moeten zijn !

    Beantwoorden
  • Ingrid

    Beste Jisca.Ook ik heb neuritus vestibularis en geen positief verhaal .Het is nu anderhalf jaar geleden en ik heb nog restverschijnselen .Lopen in het donker,prikkelgevoelig,schaduw en licht,sneller moe,Bppd ,onzekerheid en angsten .Ik heb heel veel geoefend en geprobeerd alles snel weer op te pakken want het zou tenslotte zo overgaan !Later kwam pas het besef dat dat dus niet waar is .50 procent van de mensen blijft restverschijnselen houden .

    Beantwoorden
    • Jisca

      Dag Ingrid, wat heftig dat je er al zo lang last van hebt! Ik hoop dat de restverschijnselen op den duur ook bij jou verdwijnen zullen. Veel sterkte! Groetjes, Jisca

      Beantwoorden
  • Katelijne

    Beste Jisca,
    Sedert vorige week maandag ben ik ook het slachtoffer van neuritis vestibularis. Ben opgenomen geweest op spoed en ben 3 dagen in het ziekenhuis verbleven. Omdat er geen behandeling of medicatie voor bestaat, kon ik het ziekenhuis verlaten. Ik voel me echter ellendig en hoopte dat het in een weekje opgelost zou zijn. Je kan enkel neerliggen en proberen een positie te vinden die geen hoofdpijn en duizeligheid veroorzaakt. Echt een verschrikkelijk gevoel! Wat in mijn geval soms een paniekaanval veroorzaakt 😏😏
    Je vindt er effectief weinig over terug op internet en genezing spreekt van 2 tot 12 weken. Ik wil graag terug aan de slag maar dat is momenteel totaal uitgesloten!
    Als iemand me een tip kan geven…..dan hoor ik het graag.

    Beantwoorden
    • Jisca

      Dag Katelijne, naar dat je er ook last van hebt! Zelf heb ik jammer genoeg geen concrete tips. Ik heb wel de oefeningen gedaan, maar daar zijn de meningen over verdeeld. Ik vond het het proberen waard. Heel veel sterkte en beterschap! Groetjes, Jisca

      Beantwoorden
  • Linda Kok

    Hoi allemaal! Fijn om jullie ervaringen te lezen. Ik heb 4 maanden geleden een aanval gehad. Na 2 weken ging het iets beter. Nog een maand last gehad van slecht zicht. Maar dat is gelukkig voorbij. Wel ben ik nog steeds veel duizelig en kan ik niet goed tegen harde geluiden/prikkels. Heel frustrerend. En pittig met werken en een gezin. Ik wens iedereen heel veel sterkte!!!

    Beantwoorden
  • K

    Heel fijn inderdaad om ervaringen lezen. Ik zit ook al 2,5 maanden thuis en mijn prikkel verwerking doet het ook helemaal nog niet. Winkels, werk, en drukte zijn heel erg vermoeiend. Hoe lang duurde dit ongeveer bij jullie? Groet Kim

    Beantwoorden
  • Shelby

    Vandaag 4 maand geleden dat ik de aanval heb gekregen. Ook ik heb nog steeds restverschijnselen 🙁
    Zoontje is ondertussen 14 weekjes oud en ook dit is soms moeilijk, een refluxbabytje. Wanneer ik erg gestresst ben voel ik dat het alleen maar slechter komt. Soms heb ik wel eens een goeie dag. Maar het is bij mij dus zeker nog niet volledig over. Ik heb er ook geen hoop meer in dat het ooit terug beter zal worden 🙁 Zoals hierboven ook beschreven: Winkelen lukt amper nog. Ik heb precies geen overzicht meer, vergeet bepaalde dingen mee te nemen enz.. Een lang gesprek volgen lukt ook nog steeds niet. Ik kan me niet meer concentreren op het gesprek, en moet soms na 5 minuten opnieuw vragen wat er gezegd is geweest. God, wat is dit een erg lastig probleem.
    2 maart is mijn bevallingsverlof voorbij en moet ik terug beginnen werken. Geen idee of dit me zal lukken (Thuisverpleging)
    Ik heb het soms zo gehad en zie geen lichtje meer aan het eind 🙁

    Beantwoorden
  • Petra Van der Haven

    Wat fijn deze site! Ik heb 5 weken geleden een plotselinge duizeligheidsaanval gehad, die ik kreeg toen ik me in bed omdraaide. Het voelde alsof ik naar achteren van een berg afviel. Ik kon alleen maar stilliggen en niet bewegen. Na een uur de huisartsenpost gebeld en die had het over BPPD. Na het weekend naar de huisarts geweest en die constateerde neuritis vestubilaris omdat ik ook duizelig was zonder draaibeweging. In de loop van 4 weken herstelde het redelijk door rustigaan te doen…ik kon niet anders, maar afgelopen maandag toch weer een aanval. Restverschijnselen volgens huisarts nu BPPD. Wat mij wel helpt als ik een duizeling heb is om de aandacht direct op m’n ademhaling te focussen. Ik probeer dieper en langzamer te ademen. Op de een of andere manier heb ik er dan sneller controle over. Ik ga nu maar van 4 maanden uit, alles wat eerder is, is meegenomen. Pfffff ben “blij” dat ik niet de enige ben. Sterkte allemaal!!

    Beantwoorden
    • Ingrid

      Beste Petra .Zoals je waarschijnlijk gelezen hebt heb ik ook als restverschijnsel BPPD.De apply manouvre kan je daar vanaf helpen maar het kan ook weer terugkomen .Men weet er erg weinig vanaf .Ik ben vanaf het begin gaan oefenen en maar door gegaan omdat ik dacht dat ik er binnen acht weken van de neuritis af zou zijn .Helaas is het niet bij iedereen zo .Een tip; neem jezelf en je klachten serieus het is weliswaar onschuldig maar heeft een flinke impact .Luister naar je lichaam en neem op tijd rust .Ik voel me vaak alleen omdat niemand het aan je ziet .

      Beantwoorden
  • L. Oosting

    Jeetje, als ik dit allemaal lees word ik me bewust dat ik me dus niet aanstel… Vorige week vrijdag plat komen te liggen en nu nog kan ik niet rechtop zitten en fatsoenlijk lopen. De dokter kwam ook met neuritus vestibularis. Mijn zoon die fysiotherapeut is bevestigde dit, zodra hij me gezien had… Waar ik best van schrik is dat het herstel zo lang duurt en er in sommige gevallen nog restverschijnselen blijven tot maanden nadien… Ik had er nog nooit van gehoord en ben niet echt blij, nu van het bestaan ervan te weten…😬. Voor iedereen in ieder geval heel veel beterschap en sterkte gewenst. Het is best prettig te lezen dat iemand precies weet waar het over hebt. Dit geeft gek genoeg steun.

    Beantwoorden
  • bruna

    Ik was 15 jaar toen ik mijn eerste aanval kreeg. Ik was 2 uur onderweg met de wagen tot ik uit het niets hevig begon te draaien. Ik dacht dat ik misschien wagenziek was geworden en vroeg mijn ouders om ergens te stoppen. We stopten bij de Ikea (dichtste bij de autosnelweg). Daar voelde ik mij 10 minuutjes opgelucht, tot ik opeens echter het verschil niet meer wist tussen de vloer en de lucht. Hierbij reden we naar huis en ging ik mij even leggen. Het zou wel overgaan dacht ik. Ik vond geen lighouding en bij iedere kleine hoofdbeweging moest ik overgeven. De volgende dag ging ik naar de huisarts, daar werd er mij verteld dat ik de ziekte van meniere had. Ik had wat rust nodig en dat zou wel overgaan. Ik kon het niet meer verdragen en stapte met mijn moeder naar het spoed. Daar werd ik meteen doorverwezen naar een NKO-arts. Hij zag al snel dat er grondig iets mis was en moest opgenomen worden in het ziekenhuis. Dit was ook omdat ik niet kon recht zitten, eten of stappen. Na 2 weken zware medicijnen toegediend te krijgen zoals cortisone en medrol mocht ik het ziekenhuis verlaten. Ik wist mij nog steeds geen raad. Er werd geen doktersbrief voorgeschreven voor de school en ik wist totaal niet hoe ik in die toestand naar school moest stappen en mij concentreren. Alles ging bergaf waarop er mij gevraagd werd testen af te leggen in UZ-Gent. Daar keek iedereen stomverbaasd toen ze zagen dat mijn linker-evenwichtsorgaan 100% faalde. Ze zeiden dat ze enkel oude mensen kenden met deze ziekte en dat er voor die mensen niets meer kon gedaan worden. De dokters raadden mij sterk af van naar school te gaan, sporten en dergelijke. Ik zou thuis mijn rust nodig hebben en moest 2x per week naar de kinesist. Daar moest ik 30 min. werken aan mijn ademhaling en 10min. stappen op een loopband. Ik voelde mij gewoonweg nutteloos. Ik kon niets. Ik las overal dat het na 2 weken wel over zou zijn en daar was ik dan nu al 2 maanden verder en GEEN vooruitgang. Ik moest opnieuw testen gaan doen en wat blijkt? Dat mijn rechter- evenwichtsorgaan het ook voor een deel begeeft. Er werd mij verteld dat ik heel wat wilskracht nodig had om mijn wandelen te recupereren. Ik moest ook voor een tijdje stoppen met school, maar dit was mij echter ten boze. Dus ik begon weer naar school te gaan. Altijd afhankelijk van personen om met mij mee te lopen. Het is weleens gebeurt dat ik een vreemde om hulp moest vragen om hulp om tot mijn school te geraken. Daar was ik dan op school niet kunnen opletten in de les, niet kunnen uit eten met mijn vrienden, langs de muren lopen zodat ik niet zou vallen. Ik voelde mij heel erg bekeken, maar mocht niet opgeven. Ik moest mijn jaar afmaken. Deze ziekte nam AL mijn plezier af, het mocht mij dan ook niet mijn studies kosten. Hier zijn we al zeker een jaar verder en dit is het punt waar je begint de motivatie te verliezen. Hoewel ik niet wou dat de ziekte alle controle nam, begon het heel zwaar te wegen. Dit is waar familie en vrienden een hele grote rol spelen. Sommige mensen dachten dat het aanstellerij was en natuurlijk was er geen manier om dit te bewijzen. Wat zeker ook niet moet. Ik kreeg toch wel veel steun en heb op mijn 16de een tattoo laten zetten dicht bij mijn hart/borst met (NEVER LOSE HOPE) in hele fijne en kleine letters. Ik was bang wat mensen daarvan dachten doordat ik nog maar 16 was, maar iedere dag dat ik mezelf in de spiegel zag gaf dit mij een zekere hoop… Ik begin er genoeg van te krijgen en neem een groot risico. Ik nam het vliegtuig naar Portugal (mijn geboorteland) daar heb ik iedere dag bergop bergaf gelopen. Dit gedurende 2 maanden. Ik moest en ik zou wandelen wanneer ik terug in België zou zijn. Dit lukte mij dan ook. Dit komt doordat ik daar geen stress noch zorgen had en ik heel goed kon rusten en daar nog een keer bovenop deed ik alles wat de dokters zeiden dat ik niet mocht doen. Fietsen, wandelen, zwemmen… laat dit een les zijn dat jij jou lichaam beter kent dan wie dan ook. Daar moet je natuurlijk goed naar luisteren. Ik kwam aan in België en kon al alleen naar school etc. toch voelde ik mij nog niet zo goed. Nu dat ik er fysiek veel beter uitzag begonnen de mensen weer veel van mij te verwachten terwijl mijn gezondheid eigenlijk achteruitgang boekte. Ik kreeg een aanval op school. Ik kon niemand meer horen, zien, ruiken,… ik kon gewoon liggen en begon te hyperventileren. Alle leerlingen werden weggestuurd terwijl er gewacht werd op de ambulance, ik herinner mij nog alles. Ik raakte in paniek, ik vertelde de ambulanciers dat ze mij niet mochten aanraken omdat ik mijn hoofd niet durfde bewegen. Eens aangekomen in het ziekenhuis werd er mij verteld en ik citeer “Je weet wat je hebt dus wij kunnen u jammer genoeg niet helpen. We gaan kijken of je hartslag daalt en dan mag je weer naar huis”. Ik word nu 18 en het probleem blijft zijn verdere werkingen geven op mij lichaam. Ik wens het mijn ergste vijand niet, maar als ik heel eerlijk mag zijn heb ik er wel heel veel uit geleerd. Het heeft mij verstandiger gemaakt. Heeft me geleerd om van alle kleine momenten het beste te maken, want je weet nooit dat je leven in 1 seconde weer omgegooid kan worden. Het heeft me ook aangetoond wie er belangrijk is in mijn leven. Hoewel het een groot impact heeft gehad op mijn leven ben ik wel nog iedere dag dankbaar voor alles. Ten slotte kan het toch altijd erger.
    -Bruna

    Beantwoorden
    • Jisca

      Zo wat een heftig verhaal! En wat ben jij een dapper mens. Ik herken heel erg dat er ook op de donkerste dagen dingen zijn om dankbaar voor te zijn. Veel sterkte met alles…

      Beantwoorden

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *